10 luty 1940 roku - Leonia Wałczyk

♦10 luty 1940 roku - Leonia Wałczyk♦ Leonia Wałczyk urodzona 01.04.1936 roku w Łówczy pow. Lubaczów. Rodzice : mama: Marcela z domu Dec; tata: Józef Wałczyk. Rodzeństwo: siostry: Maria, Stanisława, bracia: Tadeusz i Bolesław Nasi rodzice byli osadnikami i dobrze nam się powodziło. Nie pamiętam tamtej tragicznej nocy sprzed 77 lat, miałam wówczas tylko 4 lata. Z opowiadań starszego rodzeństwa wiem iż tragedia naszej rodziny rozpoczęła się 10 lutego 1940 roku, około godziny 3:00 nad ranem. Obudziło nas walenie do drzwi i okien. Do domu wtargnęło NKWD. Płacz przestraszonych i zbudzonych dzieci słychać było w całym naszym domu. Najmłodszy, wówczas dwuletni braciszek Tadeusz, tulił się mocno do mamy, cicho popłakując. W oczach mamy czaił się strach i przerażenie, a tata jak sparaliżowany stał bez ruchu pod ścianą. Na spakowanie się dostaliśmy tylko 15 minut, ale

Wspomnienia Stanisławy Antosz-Aleksandra Łakomy

Wspomnienia Stanisławy Antosz, siostry mojego dziadka, Bolesława Wałczyka, która wraz z rodzicami i rodzeństwem przeżyła zesłanie na Sybir  - Aleksandra Łakomy „ Tragedia naszej rodziny rozpoczęła się 10 lutego 1940 roku, około godziny 3:00 nad ranem. Tamtej nocy obudziło nas bardzo głośne stukanie do drzwi i okien. Przestraszeni zerwaliśmy się ze swoich łóżek, nie rozumiejąc, co się dzieje i czekaliśmy na rozwój wypadków. Mój mały brat Tadeusz , wówczas dwuletni, tulił się mocno do mamy, cicho popłakując. Ojciec otworzył drzwi i do środka wdarło się kilku uzbrojonych rosyjskich żołnierzy. Jeden z nich lodowatym tonem wydal rozkaz ”sabieratsja”!. Rodzice zaczęli pytać, dokąd i w jakim celu nas zabierają, ale oni nie chcieli im nic powiedzieć, kazali tylko przygotować się do dłuższej podróży. Któryś z żołnierzy poinformował ojca, że będziemy musieli uprzednio udać się pieszo do Lubaczowa i zabronił nam od tej pory odzywać się do siebie. Mieszkaliśmy wtedy w Łówczy i była to dość duża odległość

Rodzina Weberów

Rodzina Weberów Tekst przesłany przez Panią Magdalenę Weber-Faulhaber.   W niniejszym tekście zamieszczam kilka informacji o moich przodkach, którzy 13 kwietnia 1940 r. zostali deportowani z Lubaczowa do Kazachstanu.    Z Lubaczowem związani byli tylko przez kilkanaście przedwojennych lat. Po powrocie z zesłania do Polski, co nastąpiło w drugiej połowie 1945 roku, do Lubaczowa nikt z rodziny już nie wrócił.  Wykazy Związku Sybiraków związane z deportacjami z Lubaczowa obejmują wprawdzie moich przodków, ale są nieścisłe i niekompletne, stąd uznałam, że należy je uzupełnić.    Mój dziadek Jan Weber ( 1886 – 1951) osiedlił się w Lubaczowie w 1923 roku wraz z żoną Reginą Weber z domu Gonczarow ( 1892 – 1964) oraz trzema synami: Bronisławem (1912 – 2004), Janem juniorem (1913 – 1979) i Józefem (1914 – 1988) – moim ojcem. Podjął pracę w Wydziale Rady Powiatowej w Lubaczowie jako referent finansów komunalnych. Wcześniej pracował w Samorządzie Powiatowym Bóbreckim. Tam rodzina Weberów trafiła w 1920 roku po wieloletniej tułaczce związanej z konspiracyjną działalnością dziadka. Przeniesienie się do Lubaczowa i podjęcie tu przez dziadka pracy miało zapewne związek z faktem przywrócenia Lubaczowowi od 1 stycznia 1923 r. administrowania powiatem i przeniesienia z Cieszanowa starostwa i urzędów, co wiązało się z potrzebą pozyskania kadr urzędniczych. Jan Weber pracował w Wydziale Rady Powiatowej od 1 października 1923 r. do 30 listopada 1934 r. Jednocześnie zatrudniony był również w ordynacji hrabiego Agenora Marii Gołuchowskiego (zajmował funkcję administracyjno-księgową i podlegał doktorowi Henrykowi Friserowi). Miał także należeć do grona organizatorów kampanii BBWR w powiecie przed wyborami parlamentarnymi ( najprawdopodobniej w 1928 lub 1930 roku ). Z zachowanych rodzinnych dokumentów wynika, że rodzina Weberów mieszkała w Lubaczowie przy ul. Trzeciego Maja 47 – Zamek.    Potwierdzenie tej informacji znalazłam w artykule Adama Szajkowskiego zamieszczonym na łamach Kresowiaka Galicyjskiego (nr 12 z 2008 roku). W artykule pt. „Jeszcze o lubaczowskim Zamku” autor wspominał:          „ W domku - czworakach u podnóża wzniesienia między rzeką a Zamkiem, mieszkali m.in. Weberowie z synami Janem i Józefem, tymi którzy byli potem redaktorami tygodnika „Maszerować”. Ich ojciec pracował w Wydziale Powiatowym. Byli spokrewnieni z Gonczarowem, Weber miał za